ΒΙΡΤΟΥΟΖΟΣ ΜΕ ΤΑ ΝΗΜΑΤΑ: Ένας άντρας στο Μπρούκλιν σπάει τα στερεότυπα πλέκοντας στο μετρό!!!!

Ο Louis Boriar που ζει στην περιοχή του Μπρούκλιν της Νέας Υόρκης αναγκάζει τους ανθρώπους που χρησιμοποιούν το μέτρο να γυρίσουν τα κεφάλια τους και να τον κοιτάξουν, εξαιτίας δύο βελόνων και ενός νήματος. Κάθε μέρα, βοηθά να σπάσει το στερεότυπο αποδεικνύοντας ότι το πλέξιμο δεν είναι μόνο για τις γιαγιάδες.
Για πολλούς κατοίκους της Νέας Υόρκης, το μετρό είναι το δεύτερο σπίτι τους. "Εδώ περνάω τον περισσότερο χρόνο μου. Χρειάζομαι μία ώρα για να πάω στην δουλειά και μία ώρα για να επιστρέψω στο σπίτι μου από την δουλειά", δήλωσε ο Louis Boriar.
Ο Louis Boriar είναι ένας σύγχρονος καλλιτέχνης και το πιο διάσημο έργο του γίνεται 100 μέτρα κάτω από την επιφάνεια του εδάφους.  

 

"Τα επίμονα βλέμματα, τόσο των γυναικών όσο και των ανδρών που με κοιτάζουν για 10-15 λεπτά, είναι σαν να λένε : "Τί κάνεις λοιπόν; Πάντα έφερνα το πλεκτό μου στην τσάντα μου και ποτέ δεν ήθελα να πλέξω μέσα στο βαγόνι του μετρό , γιατί φοβόμουν ότι θα με σχολίαζαν, γιατί είμαι ένας άντρας. «Ω, κοιτάξτε αυτόν τον τύπο πλέκει». "Την πρώτη φορά που έβγαλα το πλεκτό μου από την τσάντα μου και άρχισα να πλέκω, επικεντρώθηκα σε αυτό και ξέχασα το περιβάλλον μου". 
Ο Louis Boriar εντοπίστηκε από την ηθοποιό του Broadway, Frenchie Davis η οποία δημοσίευσε μια φωτογραφία στο Facebook, με αποτέλεσμα, αυτό να αλλάξει την ζωή του.
Τα σχόλια ήταν πολλά και διάφορα. Οι περισσότεροι που σχολίασαν δεν μπορούσαν να καταλάβουν τι σχέση είχε με το πλέξιμο ένας άνδρας, καθώς η φωτογραφία έδειχνε έναν τύπο με καπελάκι του μπέιζμπολ ο οποίος είχε τατουάζ και γενειάδα και έμοιαζε ακριβώς με τον μέσο φίλο σας στο δρόμο. 

 "Πάντα ρωτάς αυτό το μεγάλο ερώτημα στη ζωή: Λοιπόν, σε τι είμαι καλός; Και όταν βρήκα ότι αυτό ήταν το πλέξιμο, τότε συνειδητοποίησα ότι βρήκα τον προορισμό μου. Και από την πρώτη φορά που πήρα αυτές τις βελόνες, είναι κάτι που ήξερα ότι ήθελα να κάνω ".
 
Ιστορικά, το πλέξιμο ήταν μία τέχνη που κυριάρχησε στους άνδρες. Οι ναυτικοί έπλεκαν τα δικά τους πουλόβερ. Κατά τον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο, οι τραυματισμένοι επίσης έπλεκαν. Και ο ηθοποιός Ρασελ Κροου που είναι γνωστός ως "The Gladiator" χαλαρώνει από το στρες με το πλέξιμο.
 
«Με οδηγεί σε ένα μέρος που με κάνει να ξεχάσω τα πάντα. Δημιουργώ κάτι, και είμαι τόσο επικεντρωμένος σε αυτό που κάνω, και αυτό ακριβώς με παρασύρει. Και ξέρετε, μου αρέσει να το κάνω αυτό για μένα». Από τη φήμη των κοινωνικών μέσων ενημέρωσης, τα πλεκτά του με την επωνυμία Brooklyn Boy Knits γίνονται ανάρπαστα και πλέον για τον Louis Boriar είναι μία εργασία πλήρους απασχόλησης. Πλέκει μέχρι 30 κομμάτια το μήνα.
 
«Ποτέ δεν το βλέπω σαν εργασία. Το βλέπω ως την τέχνη μου και είναι τέχνη. Ξέρετε, στο τέλος της ημέρας, είναι τέχνη ινών. " Αποδεικνύοντας, ότι η τέχνη δεν κάνει διάκριση στα φύλα.
"Το μήνυμά μου περισσότερο από οτιδήποτε άλλο και αυτό που θέλω οι άνθρωποι να καταλάβουν είναι ότι εάν έχουν ένα πάθος, έχουν μια αγάπη για κάτι που δεν θεωρείται φυσιολογικό, ας ασχοληθούν με αυτό. Να κάνουν την υπέρβαση, και απλά να το τολμήσουν."

Πηγή: newyork.cbslocal.com

Δείτε επίσης:
Όταν το πλέξιμο ήταν ανδρική τέχνη
Και οι άνδρες πλέκουν

Και τα αγόρια πλέκουν!

Ακόμη και τα πιο "cool" αγόρια μπαίνουν στην ουρά για να ξεκινήσουν το πλέξιμο - την τελευταία τάση στο σχολείο.

Τα αγόρια παίρνουν τις βελόνες τους στο δηνοτικό σχολείο Dog Kennel, στο νότιο Λονδίνο. Φωτογραφία: Frank Baron για τον Guardian

Καθισμένος στο σκαμπό του, ο Remar Fulton είναι βαθιά συγκεντρωμένος. Πλέκει κάτι που μοιάζει με κασκόλ με μαύρες, πράσινες και κίτρινες ρίγες. "Τα χρώματα της Τζαμάικας, της χώρας της οικογένειάς μου", λέει.
Ο εντεκάχρονος Remar Fulton είναι ένα από τα 20 μέλη της ομάδας χειροτεχνίας - πλεξίματος του δημοτικού σχολείου Dog Kennel Hill στο Peckham, στο νότιο Λονδίνο. Πολύ σύντομα σχεδόν 100 μαθητές αυτού του σχολείου ήταν στη λίστα αναμονής - λίγο λιγότερο από το ένα τέταρτο του αριθμού των μαθητών - και περίπου οι μισοί ήταν αγόρια από 2 έως 6 ετών. Οι νέοι μαθητές, όπως ο Remar και οι συμμαθητές του, πιθανόν να μην ταίριαζαν με την συνηθισμένη εικόνα κάποιου να πλέκει, μια και το πλέξιμο εξακολουθεί ακόμα και σήμερα να θεωρείται γυναικεία υπόθεση . Όμως σύντομα τα αγόρια σε όλη την Αγγλία απολάμβαναν το πλέξιμο με τις βελόνες τους, μια και αποτέλεσαν περίπου το 50% των πρωτοβάθμιων μαθητών που συμμετείχαν σε τέτοιες ομάδες. 

Όλο αυτό ξεκίνησε με την βοήθεια του Οργανισμού Χειροτεχνίας και του Οργανισμού Χειροπλεκτικής της Αγγλίας , οι οποίοι υποστήριξαν και παρότρυναν τα σχολεία για τη δημιουργία ομάδων πλεξίματος με δασκάλους εθελοντές δασκάλους πλεξίματος. Από την ίδρυση της πρώτης ομάδας τον Απρίλιο του 2010, μέσα στο 2011 δημιουργήθηκαν πάνω από 350 ομάδες πλεξίματος στην Αγγλία, κυρίως σε δημοτικά σχολεία. 

Η Stephanie Laing, δασκάλα στο πρωτοβάθμιο σχολείο του Dog Kennel Hill, δεν μπορούσε να πιστέψει το πόσο δημοφιλής έγινε αυτή η ομάδα πλεξίματος μεταξύ των αγοριών. Ενθουσιώδης πλέκτρια η ίδια, είχε ιδρύσει την ομάδα lunchtime πριν από τρία χρόνια και τα πρώτα τέσσερα μέλη ήταν αγόρια του 6ου έτους . Η Laing ήταν ειδική δασκάλα όταν ξεκίνησε την ομάδα, όπου δούλευε έναν προς έναν με μαθητές που είχαν συναισθηματικά προβλήματα ή προβλήματα συμπεριφοράς. "Ήθελα να είναι σε θέση να προωθήσουν τις ικανότητές τους, αλλά ήταν επίσης ένας τρόπος για να ανοίξει αυτό που έκανα για όλο το σχολείο" .

Τα αγόρια της ομάδας πλεξίματος έβρισκαν ότι το να πλέκουν ήταν από τα λίγα χαλαρωτικά πράγματα μίας συνηθισμένης σχολικής ημέρας. Ένας άλλος λόγος για τη δημοτικότητα της ομάδας πλεξίματος ήταν τα τελικά αποτελέσματα. Τα αγόρια έδειχναν περήφανα τις θήκες κινητού τηλεφώνου και τα γάντια χωρίς δάχτυλα και άλλα πολλά που είχαν πλέξει. 

Σκοπός του Οργανισμού Χειροτεχνίας ήταν να παρουσιάσει στα αγόρια και στα κορίτσια το πλέξιμο, όχι μόνο ως ένα χόμπι, αλλά ως μια τεχνική δεξιότητα που βοηθά τη γνωστική ανάπτυξη.
Η ενσωμάτωση του πλεξίματος στη ζωή του σχολείου και σε όλο το πρόγραμμα σπουδών υπήρξε επίσης ένας επιτυχημένος τρόπος για να εμπλακούν τα αγόρια. Εκτός από τη διδασκαλία του πλεξίματος ως είδος τέχνης, η Kathryn Hitchings, δάσκαλος της τάξης στο πρωτοβάθμιο σχολείο Bucklesham στο Ipswich, χρησιμοποίησε το πλέξιμο για να διδάξει τους μαθητές για το δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο. Επίσης ξεκίνησε έναν μαραθώνιο πλεξίματος , ενθαρρύνοντας τους μαθητές να απελευθερώσουν την ανταγωνιστική τους σειρά. Ένα αγόρι κατάφερε να πλέξει 75 μέτρα σε μια μέρα και οι μαθητές έλαβαν μέρος και σε Yarn Bombing , καλύπτοντας ένα δέντρο με τα πλεκτά τους .

Οι δάσκαλοι που συμμετείχαν σε ομάδες πλεξίματος είχαν επίσης παρατηρήσει ότι το πλέξιμο απευθυνόταν σε παιδιά που συνήθως δεν επιτύγχαναν σε άλλους τομείς, ή που έτειναν να μην έχουν καλή συμπεριφορά. Αυτό οφειλόταν στο γεγονός ότι υπήρχε μια άμεση και ορατή ανταμοιβή που συνδεόταν άμεσα με την προσπάθεια που είχε γίνει. Η Katy Bevan, διευθύντρια του Οργανισμού Χειροτεχνίας αναφερόμενη για τη συμμετοχή και την μάθηση είχε πει χαρακτηριστικά : "Αν έχετε ένα δύσκολο παιδί που συνεχώς έχει κακή συμπεριφορά , ξαφνικά πλέκει μισό κασκόλ και δέχεται σωρεία επαίνων".

Δεδομένου ότι τα αγόρια στο σχολείο Dog Kennel Hill κατάφερναν και τελείωναν το πλεκτό τους , πριν να είχε κτυπήσει το κουδούνι, ήταν προφανώς υπερήφανα για τις δεξιότητες τους στο πλέξιμο. Απολάμβαναν να συμβουλεύουν τους συμμαθητές τους και να δείχνουν τι έχουν πλέξει. Αλλά για έναν εξάχρονο μαθητή, η ενασχόληση του με το πλέξιμο ήταν πιο προσωπική. Είχε πει "Αν είσαι θυμωμένος, σε χαλαρώνει".

Πηγή: The Guardian

Διαβάστε επίσης: Όταν το πλέξιμο ήταν ανδρική τέχνη
                           Και οι άνδρες πλέκουν

Μήπως οι χειροτεχνίες όπως το πλέξιμο προσφέρουν μακροπρόθεσμα οφέλη για την υγεία;

Οι χειροτέχνες έχουν από καιρό αναγνωρίσει τη θεραπευτική αξία των δραστηριοτήτων, όπως το πλέξιμο και βελονάκι. (Μια έρευνα που έγινε το 2013 σε περισσότερες από 3.500 πλέκτριες σε όλο τον κόσμο, για παράδειγμα, διαπίστωσε ότι το 81,5 τοις εκατό των ερωτηθέντων αξιολόγησαν τους εαυτούς τους ότι ένιωθαν πιο ευτυχισμένες μετά το πλέξιμο.) 

Αλλά θα μπορούσαν οι χειροτεχνίες όπως το πλέξιμο να προσφέρουν πιο εκτεταμένα και μακροπρόθεσμα οφέλη για την υγεία; Δραστηριότητες που διεγείρουν το μυαλό όπως αυτές, έχουν χρησιμοποιηθεί από τους εργοθεραπευτές για την ανακούφιση των συμπτωμάτων της κατάθλιψης και για να συμβάλουν στη βελτίωση των κινητικών λειτουργιών σε ανθρώπους με ασθένειες όπως η νόσος του Πάρκινσον, λέει η Sharon Gutman, μια εργοθεραπεύτρια στο Πανεπιστήμιο Κολούμπια της Νέας Υόρκης. 

Σε μια ερευνητική εργασία του 2007, η Gutman και η Victoria Schindler ερεύνησαν την επιστημονική βιβλιογραφία που αναλύει τη νευρολογική βάση για το πώς τα χόμπι και οι δραστηριότητες σχετίζονται με την υγεία και την ευεξία. Βρήκαν ότι η συμμετοχή σε δραστηριότητες όπως τέχνες και χειροτεχνίες, μουσική, διαλογισμό, επισκευές στο σπίτι και το διάβασμα διεγείρουν το μυαλό, μειώνουν τις επιπτώσεις των ασθενειών που σχετίζονται με το άγχος και επιβραδύνουν την εξασθένηση των γνωστικών λειτουργιών. 

Αλλά οι ερευνητές αρχίζουν να κατανοούν τη νευρολογική βάση για ποιο λόγο αυτές οι δραστηριότητες είναι καλές για το μυαλό. 

Σε μια μελέτη του 2012, καθηγητής νευρολογίας και ψυχιατρικής της Mayo Clinic Yonas Geda και οι συνεργάτες του μελέτησαν τα αποτελέσματα των δραστηριοτήτων, συμπεριλαμβανομένου του πλεξίματος, του quilting και του παιξίματος παιχνιδιών σε 1.321 ηλικιωμένους, σχεδόν 200 από τους οποίους είχαν ήπια γνωστική εξασθένηση, ένα ενδιάμεσο στάδιο ανάμεσα στη φυσιολογική γήρανση και την άνοια. Οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι εκείνοι που ασχολούνται με τις χειροτεχνίες, τις δραστηριότητες με υπολογιστή, τα παιχνίδια και την ανάγνωση βιβλίων είχαν 30 με 50 τοις εκατό λιγότερες πιθανότητες να έχουν ήπια γνωστική εξασθένηση από εκείνους που δεν το έκαναν. 

Ο Geda σημειώνει ότι οι δραστηριότητες όπως οι χειροτεχνίες μπορούν να συμβάλουν στην ενίσχυση των «γνωστικών αποθεματικών και τη δυνατότητα να ρύθμισης και να αντοχής πολλές από τις επιθέσεις από κακές χημικές ουσίες στον εγκέφαλο και την συσσώρευση κακών πρωτεϊνών." Ο ίδιος αναφέρει μελέτες σε ζώα που δείχνουν ότι τα ποντίκια και οι αρουραίοι που ζουν σε εμπλουτισμένο περιβάλλον - όπως με τροχούς τρεξίματος, παιχνίδια και πολύπλοκα περιβάλλοντα - είναι λιγότερο πιθανό να αναπτύξουν γνωστικά προβλήματα όπως η άνοια και η νόσος του Alzheimer από ό, τι άλλοι. 

Πηγή: The Washington Post

Πλέξιμο στη φυλακή

Η Arisvaldo de Campos Pires, φυλακή υψίστης ασφαλείας στο Juiz de Fora, 160 χιλιόμετρα βόρεια του Ρίο ντε Τζανέιρο στη Βραζιλία, δεν μοιάζει με καμιά άλλη φυλακή οπουδήποτε αλλού στον κόσμο.

Εδώ, κρατούμενοι που έχουν καταδικαστεί για τέτοιες σοβαρά εγκλήματα όπως η ληστεία και φόνο τώρα πλέκουν ρούχα υψηλής μόδας για τη Βραζιλιάνα σχεδιάστρια μόδας Raquel Γκιμαράες, σε αντάλλαγμα για το 75% του εθνικού κατώτατου μισθού και μείωση της ποινής τους. Παίρνουν μια ημέρα αποκοπής από την ποινή τους για κάθε τρεις ημέρες πλέξιμο.  
Όλα ξεκίνησαν το 2009, όταν Γκιμαράες εκπαιδέδευσε κρατούμενους στο σχέδιο και το σχεδιασμό, καθώς και σε υψηλής ποιότητας πλέξιμο. Εκείνη την εποχή, έψαχνε για πλεκτοβιομηχανίες για το εμπορικό σήμα της Doiselles.

Πηγή: design your trust
Φωτογραφίες:
REUTERS/Paulo Whitaker

DIE FOR DIY-Η ΚΟΥΛΤΟΥΡΑ ΤΟΥ DO IT YOURSELF

Ξεφυλλίζοντας το καινούργιο τεύχος του Elle, με μεγάλη μου έκπληξη και χαρά έπεσα στο άρθρο της Φωτεινής Σίμου "DIE for DIY - H κουλτούρα του Do It Yourself",

" Η τάση προστάζει DIY σε μόδα, σε διακόσμηση, ελεύθερο χρόνο, εκπαίδευση, ομορφιά. Δεν πρόκειται απλώς για μια ακόμη lifestyle τρέλα των hipsters, αλλά για ένα νέο κοινωνικό φαινόμενο που έχει τις ρίζες του στην διεθνή οικονομική κρίση. Μια ανάγκη, λοιπόν που ντύνεται με το μανδύα της αισθητικής και του στυλ και κλέβει τις εντυπώσεις, γιατί πίσω από το κάθετι κρύβει μια ιδέα. Με άλλα λόγια, το DIY είναι το νέο "πάρε τον έλεγχο στα χέρια σου". Μια μικρή διασκεδαστική επανάσταση ενάντια στον καταναλωτισμό ".

 Και ειδικότερα για το πλέξιμο:

 "Πλέξιμο: Η νέα γιόγκα. Τα πιο ψαγμένα κορίτσια της πόλης ανακάλυψαν το κέντημα, το πλέξιμο και τη σταυροβελονιά και φτιάχνουν μόνες τους τα κασκώλ, τα σκουφάκια και τα πουλόβερ τους. Η τάση ξεκίνησε από τότε που οι ψυχοθεραπευτές διέδωσαν πως το πλέξιμο είναι το καλύτερο αγχολυτικό. Έρευνα του Ινστιτούτου της Ιατρικής Σχολής του Χάρβαρντ έδειξε ότι το πλέξιμο μειώνει τους παλμούς της καρδιάς κατά 11 το λεπτό, με αποτέλεσμα να ρίχνει την πίεση. Αυτά άκουσαν τα εργαζόμενα κορίτσια της πόλης και έβγαλαν τις βελόνες της γιαγιάς από το μπαούλο!"
Και επειδή κι εγώ είμαι εργαζόμενο και ψαγμένο κορίτσι ;) πλέκω μετά μανίας:

Δύο καινούργιες τσάντες:

 Ένα γιακά:

 Ένα δώρο έκπληξη, δοκιμάζοντας την τεχνική entrelac για πρώτη φορά:

Συνταξιούχος 91 χρονών πλέκει στήθη

Η Coral Charles-Dunne, 91, από το Birmingham, έχει πλέξει ντουζίνες από αυτά τα ασυνήθιστα εκπαιδευτικά υλικά ως τμήμα ενός προγράμματος που ενημερώνει έγκυες και λεχώνες για το θηλασμό.
She says spends about two hours creating each of the woolly boobs and makes them in a range of sizes, knitting for up to six hours per day.

Η Coral πρωτοέπιασε τις βελόνες της όταν ήταν 8 χρονών, και ακόμη πλέκει διάφορα πράγματα τον ελεύθερο χρόνο της.
 " τα χέρια μου είναι απασχολημένα από τις 6 το πρωί μέχρι τα μεσάνυχτα κάθε μέρα" είπε. "Έχω πλέξει ντάνες από πράγματα για φιλανθρωπίες, όπως πουλόβερ, κασκωλ και σκουφάκια για τα ορφανά στη Ρουμανία, αυτό όμως είναι σίγουρα το πιο ασυνήθιστο πράγμα που έχω κάνει ποτέ".

Την παρότρεινε να πλέξει αυτά τα μάλλινα στήθη, μια εθελόντρια για το θηλασμό που συνάντησε στην εκκλησία.  "Η Beverley έψαχνε κάποιαν για να πλέξει τα στήθη, και επειδή πλέκω πολύ είπα ναι θα το κάνω'. Αρχικά σκέφτηκα ότι είναι λίγο περίεργο, αλλά όταν μου εξήγησε ότι πολλές νέες κοπέλες δεν έχουν ιδέα για το θηλασμό, αποφάσισα να βοηθήσω."

Πηγή: newslite 

Οι χαρές και τα τεχνάσματα του σύγχρονου πλεξίματος

από τον Νickolas Forrest, στο blog.absolutearts.com, 4/2/2009

Η παλαιά τέχνη του πλεξίματος έχει αρχίσει πρόσφατα να κάνει επιστροφή, αλλά όχι στην ίδια μορφή ή με τους ίδιους σκοπούς γνωρίζουμε όλοι. Πάνε οι ημέρες από τα πετσετάκια του τσαγιού, τα βαρετά κασκώλ και τα φοβερά πουλόβερ που είχαν απλά λειτουργικότητα και πρακτικότητα, μια νέα εποχή του πλεξίματος έχει ξεκινήσει. Αυτό που θεωρήθηκε μιά φορά ντεμοντέ τρόπος να περνά η ώτα, έχει γίνει τώρα ένα μοντέρνο και μοδάτο καλλιτεχνικό μέσο καθώς επίσης και μια νέα μορφή κοινωνικής δραστηριότητας.

Ακόμη και μερικοί από τον α-κατάλογο του Hollywood έχουν αρχίσει τις βελόνες με την Kate Moos, την Julie Roberts, την Cameron Diaz, την Madonna, το Russell Crowe και την Geri Halliwell που έχουν όλοι ανακαλύψει τις χαρές του πλεξίματος, γεγονός που είναι σίγουρο ότι αυξήσει το προφίλ της τέχνης ακόμη περισσότερο.

Υπάρχουν τόσα πολλά παράξενα και θαυμάσια πράγματα που γίνονται, από τα οποία το πιο σκανδαλιστικό είναι οι πρακτικές μιας ομάδας καλλιτεχνών που τους έχει δοθεί ο όρος «πλέκτριες αντάρτες». Τώρα προτού να αρχίσετε να φαντάζεστε στρατιώτες που φοράνε φούμο και που πηδούν από ελικόπτερα Apache, οι «πλέκτριες αντάρτες» είναι βασικά οι καλλιτέχνες γκράφιτι του υφαντικού κόσμου. Τίποτα δεν είναι ασφαλές από τους πολεμιστές μαλλιού και τα ninjas βελόνων που ασκούν τις κινήσεις τους κάτω από την κάλυψη του σκοταδιού, αφήνοντας στα πάντα, από τις ακτίνες ποδηλάτων, έως σε δέντρα και σε αγάλματα το πλεκτό τους στίγμα. Ένα από τα μεγάλα πράγματα για τα πλεκτά γκράφιτι είναι ότι κάνει ότι το χρωματισμένο γκράφιτι, εκτός από τη ζημία στην ιδιοκτησία άλλων ανθρώπων, μεγαλοφυία!!

Με τόσα πολλά χρώματα και τύπους νημάτων διαθέσιμους, έναν ατελείωτο αριθμό τρόπων που μπορεί να χρησιμοποιηθεί και έναν σύγχρονο πολιτισμό τέχνης που αγκαλιάζει το ασυνήθιστο και μοναδικό, δεν εκπλήσσει το ότι ο καλλιτέχνης έχει αρχίσει να χρησιμοποιεί το ταπεινό νήμα για να εκφραστεί. Εκτός από το ότι έχει δώσει στους καλλιτέχνες κάτι νέο για να πειραματιστούν, το πλέξιμο έχει επίσης, δώσει άνοδο σε μια νέα μορφή πολιτικού ακτιβισμού γύρω από τη χρήση της δραστηριότητας του πλεξίματος ως μορφή έκφρασης. Σύμφωνα με τον ιστοχώρο glittyknittykitty, ο «Πλεκτιβισμός» είναι:

1. ένα δόγμα που υπογραμμίζει τη σφριγηλή ή στρατευμένη δραστηριότητα πλεξίματος, π.χ. η χρήση του πλεξίματος στις μαζικές διαδηλώσεις, αστικές επεμβάσεις, στους αμφισβητούμενους, ασυνήθιστους ή προκλητικούς τρόπους, ειδικά πολιτικούς, σκοπούς.

2. η συστηματική χρήση του πλεξίματος για τις πολιτικές άκρες.

Aν και τα αντικείμενα που δημιουργούνται από πλέκτριες είναι απολύτως φανταστικά, υπάρχουν περισσότερα στο πλέξιμο από το ολοκληρωμένο προϊόν. Η διαδικασία δημιουργίας ενός τέτοιου έργου τέχνης είναι τόσο ακέραια στην εργασία όσο το τελικό προϊόν, επειδή είναι η πραγματική διαδικασία της δημιουργίας που δίνει σε κάθε εργασία μια ιστορία και μια ψυχή. Κάθε βελονιά αντιπροσωπεύει μια στιγμή που στο χρόνο θα μπορούσε να συνδεθεί με οποιοδήποτε αριθμό διαφορετικών γεγονότων, σκέψεων, συναισθημάτων και συγκινήσεων που κάνουν έτσι κάθε πλεκτό κομμάτι ένα συναισθηματικά και πνευματικά φορτωμένο αντικείμενο.

Τόσο μεγάλο μέρος της τέχνης που παράγεται αυτές τις μέρες είναι μειλίχιο, κλινικό και απλά βαρετό που αποτρέπει τους ανθρώπους από τη σύνδεση με και την αλληλεπίδραση με τον καλλιτέχνη και την εργασία του. Τα υλικά που χρησιμοποιούνται στο πλέξιμο είναι αφής, υφής και ακατέργαστα, που κάνει τις πλεκτές εργασίες όλο και πιο πολύ ελκυστικές, γεμάτες χαρακτήρα και παρεμφατικές, Αντί της αποσύνδεσης από το θεατή, τα περισσότερα πλεκτά έργα της τέχνης προσκαλούν και επιτρέπουν στο θεατή για να δοκιμάσουν, να αλληλεπιδράσουν και να συνδεθούν με κάθε εργασία.

Αγαπώ ακριβώς ολόκληρη την έννοια του πλεξίματος και ως μορφή τέχνης και ως δραστηριότητα ελεύθερου χρόνου και δεν έχω καμία αμφιβολία ότι αυτή η εθιστική δραστηριότητα θα συνεχίσει να κερδίζει την ορμή που έχει, έτσι το καλύτερο είναι να αρχίσετε να πλέκετε τώρα ώστε να μην μείνετε πίσω. Πιστέψτε με, θα το αγαπήσετε.

To πλέξιμο σαν δημόσια τέχνη 3

Η ιστορία του guerilla knitting (των ανταρτών του πλεξίματος)

Το «πλέξιμο ανταρτών " έχει αρκετές μερικές έννοιες στην κοινότητα του πλεξίματος - σε μερικές, σημαίνει μόνο το δημόσιο πλέξιμο, ενώ σε άλλες, σημαίνει τη δημόσια τέχνη με τα πλεκτά μέσα.

Ένα δέντρο ατελές

Η καλλιτέχνης έφερε ένα δέντρο στο Burning Man, έγραψε ένα σχέδιο που εξηγεί πώς τα φύλλα πρέπει να πλεχτούν, και μαζί με τους κατοίκους του Black Rock City έπλεξαν χιλιάδες φύλλα. Οι κλωστές από τα φύλλα δεν δέθηκαν και στερεώθηκαν, ώστε κάθε φύλλο θα μπορούσε να ξυλωθεί με τον αέρα.

Η μηχανή που πλέκει

Ο Dave Cole για το πρόγραμμα «Η μηχανή που πλέκει» χρησιμοποίησε δύο εκσκαφείς που κρατούσαν τηλεφωνικούς στήλους ως βελόνες για να πλέξει μια γιγαντιαία αμερικανική σημαία στο προαύλιο του Mουσείου της Σύγχρονης Τέχνης της Μασαχουσέτης.

Οι άνθρωποι που πλέκουν με βελόνες και βελονάκι μπορεί να είναι πιο ευτυχισμένοι και πιο υγιείς

Αναρωτηθήκατε ποτέ γιατί οι άνθρωποι που φτιάχνουν πλεκτά με νήμα πάντα φαίνονται ευτυχισμένοι και πρόσχαροι? Έχει αποδειχθεί ότι οι επαναλαμβανόμενες κινήσεις που χρειάζονται στο πλέξιμο φέρνουν το μυαλό και το σώμα σε μια κατάσταση καλούμενη ως "κατάσταση χαλάρωσης", που είναι πολύ όμοια με αυτήν που βιώνουν οι άνθρωποι με τεχνικές όπως επαναλαμβανόμενη προσευχή, γιόγκα, διαλογισμός, Τάι Τσι, και άλλες μέθοδοι χαλάρωσης. Έρευνα στο Ινστιτούτο Σώμα/Πνεύμα της Ιατρικής Σχολής του Χάρβαρντ, ανακάλυψε ότι, όταν ένα άτομο πλέκει, οι παλμοί της καρδιάς πέφτουν 11 παλμούς το λεπτό και η αρτηριακή πίεση πέφτει επίσης. Αυτά τα αποτελέσματα μπορούν να έχουν σημαντικά οφέλη στην υγεία των ανθρώπουν που πλέκουν.
Στις ΗΠΑ πολλά ινστιτούτα επωφελούνται από αυτά τα οφέλη ενσωματώνοντας το πλέξιμο με βελόνες και βελονάκι σε δραστηριότητες που παρέχουν. Τα Κλαμπ Τζίλντα που προσφέρουν υποστήριξη στις οικογένειες καρκινοπαθών σε διάφορα μέρη των ΗΠΑ, τώρα παρέχουν το πλέξιμο για να βοηθήσουν με την συναισθηματική αναστάτωση της αντιμετώπισης του καρκίνου. Στο Κέντρο Duke Diet and Fitness, το πλέξιμο χρησιμοποιείται για να ελλαττώσουν το στρες των πελατών τους. Τα παιδιά και οι γονείς τους βλέπουν επίσης το όφελος του πλεξίματος. Δημοτικά σχολεία από το Όρεγκον έως το Νιου Τζέρσεϋ έχουν ενσωματώσει το πλέξιμο στο πρόγραμμα τους, όχι μόνο για τα οφέλη στην υγεία, αλλά για να βοηθήσουν επίσης την δημιουργικότητα και να βελτιώσουν τις επιδόσεις στα μαθηματικά.
"Το πλέξιμο οφελεί την συναισθηματική και ψυχική υγεία ενός ατόμου. Το πλέξιμο μπορεί να ελλαττώσει το στρες ενός ατόμου που προσπαθεί να διαχειριστεί την σοβαρότητα μιας χρόνιας ασθένειας του. Μπορεί επίσης να ελλαττώσει το στρες σε άτομα που έχουν πολύ έντονους ρυθμούς ζωής", λέει ο Γκάρυ Σκόλαρ, Σύμβουλος Υγείας και Ευζωίας στους εργαζόμενους της Ένωσης Νοσοκομείων Αμερικής. "Έχω συμπεριλάβει μαθήματα πλεξίματος στα προγράμματα Υγείας και Ευζωίας για εργαζόμενους ,λόγω των οφελών στην υγεία. Θα ήθελα να δω σε Νοσοκομεία Παίδων να συμπεριληφθούν προγράμματα εκμάθησης πλεξίματος σε άρρωστα παιδιά, ώστε να έχουν κάτι που να απασχολεί το μυαλό τους και να είναι επίσης περήφανα γι'αυτά που έφτιαξαν , αν είναι σε νοσοκομείο για μεγάλο χρονικό διάστημα".
Ένα νέο παιδικό βιβλίο ANGORA, με τίτλο" I'm Knot Just Fluff I'm Always Enough ", δημοσιεύτηκε πρόσφατα από τον Σκόλαρ, για μια λαγουδίτσα που έχει μάθει από τη μητέρα της και τη γιαγιά της πως να πλέκει χρησιμοποιώντας μαγικές καροτένιες βελόνες πλεξίματος για να ανεβάσει την αυτοπεποίθηση της για να χορέψει στο ρεσιτάλ χορού.
"Για πολλά χρόνια έχουμε ακούσει ιστορίες και έχουμε γίνει μάρτυρες του πόσο το πλέξιμο έχει επηρεάσει θετικά τις ζωές των ανθρώπων. Μια φορά ζητήσαμε από τους πελάτες μας να μοιραστούν μαζί μας στην ιστοσελίδα μας τις δικές τους ιστορίες για το πώς το πλέξιμο έχει αλλάξει τη ζωή τους, και μέχρι σήμερα, έχουμε λάβει πάνω από 500 συγκινητικές και προσωπικές αναρτήσεις", λέει η Ilana Rabinowitz από το Lion Brand Yarn. "Αλλά μόνο πρόσφατα φέραν στο φως έρευνες τα πνευματικά και ψυχικά οφέλη που μπορούν να έχουν οι ενθουσιώδεις φίλοι αυτής της τέχνης καθώς εξασκούν αυτό το υπέροχο χόμπυ".

Ριζοσπαστική δαντέλα και ανατρεπτικό πλέξιμο

Και μιας και μιλάγαμε για το πλέξιμο ταξιδεύοντας, βρήκα ένα άρθρο των New York Times -λίγο παλιό βέβαια, σχετικά με μια έκθεση λίγο διαφορετική από τις άλλες. Μου άρεσαν όμως οι εικόνες από τα έργα και ιδιαίτερα το έργο με τις βελόνες:

"Ριζοσπαστική δαντέλα και ανατρεπτικό πλέξιμο
Της Martha Schweindener
NYΤ 27/01/2007

Επί μακράν θεωρημένο ως το βασίλειο των γιαγιάδων, το εργόχειρο έχει υποστεί μια μετατροπή της εικόνας του την τελευταία δεκαετία. Οι snowborders, οι κρατούντες την δάδα του alt.culture, έχουν ασπαστεί το πλέξιμο με το βελονάκι, φτιάχνοντας beanies για να τα φοράνε στις πίστες. Καφετέριες και υπόγειοι σταθμοί τρένων είναι γεμάτες από μοντέρνους τύπους να πλέκουν ή να κεντάνε με ζήλο. Και σύγχρονοι καλλιτέχνες, όπως οι Andrea Zittel, Lisa Anne Auerbach, Orly Genger and Jim Drain και Forcefield collective, έχουν δώσει στα χειροτεχνήματα μια άλλη μοντέρνα όψη ερμηνείας.

Ώρα λοιπόν για μια έκθεση που να γιορτάζει τον εκμοντερνισμό του χειροτεχνήματος, και, αναστεναγμός, ποιό καλύτερο ινστιτούτο από αυτό που πρόσφατα έκανε την δική του μετατροπή, αλλάζοντας το όνομα του από Μουσείο της Αμερικάνικης Λαϊκής Τέχνης σε Μουσείο Τεχνών και Σχεδίου?

Τα άσχημα νέα είναι, ότι παρά τον τίτλο της, «Ριζοσπαστική Δαντέλα και Ανατρεπτικό Πλέξιμο», με περίπου 40 έργα και 27 καλλιτέχνες, δεν είναι το πρότυπο εισαγωγής-γνωριμίας τέτοιων τεχνών σε ένα ευρύ κοινό φιλότεχνο. Η Έκθεση αφιερώνει περισσότερο από τον χώρο της σε τέχνη που μιμείται την όψη και την λογική του πλεξίματος και της δαντέλας και τα μεταφράζει σε διαφορετικά υλικά.

Κάποιοι από τους καλλιτέχνες απευθύνονονται σε θέματα «πολιτικής, γένους και ηθικής», σε γενικές γραμμές."

Μια λεπτομέρεια από το έργο του Freddie Robins, «Το πλέξιμο σκοτώνει», ένα σχόλιο στην απαγόρευση 9/11 των βελόνων πλεξίματος στα αεροπλάνα.
Το έργο σε εξέλιξη της Anne Wilson «τοπολογίες», με δαντέλα, κλωστή, ύφασμα, καρφίτσες και βαμμένη ξύλινη επένδυση.

Ένα τεράστιο νάϋλον δίχτυ πλεγμένο στο χέρι από την Janet Echelman, ξαναφέρνει στο νου το μανιτάρι της πυρηνικής έκρηξης.

Το πλέξιμο για ταξιδιώτες – κι εσείς νομίζατε ότι η τέχνη αυτή είναι μόνο για ηλικιωμένες γυναίκες

Από την Anna Brones 14/3/2008
To ομολογώ. Ειμαι πλέκτρια. Ίσως κάτι που δεν θα περιμένατε από ένα ταξιδιωτικό φρικιό 20 χρονών και κάτι, αλλά είναι αλήθεια.
Το πλέξιμο είχε αποκτήσει κακιά φήμη με τα χρόνια-πιστέψτε με, μπορείτε να κάνετε περισσότερα από το να πλέξετε άσχημα πουλόβερ-αλλά ευτυχώς, η τέχνη έχει επιστρέψει πάλι στη μόδα. Γιατί να σας ενδιαφέρει; Γιατί το πλέξιμο είναι μια υπέροχη ταξιδιωτική δραστηριότητα .
Η Kelly Petkun, αντιπρόεδρος της Knit Picks, έστειλε αυτή τη λίστα των 5 καλύτερων λόγων για πλέξιμο κατά τη διάρκεια ενός ταξιδιού.

1. Tο πλέξιμο απαλύνει το στρες και την ανυπομονησία του ταξιδιού. Ενώ όλοι οι άλλοι είναι εκνευρισμένοι με τις καθυστερήσεις, εσείς το βλέπετε μόνο σας περισσότερο χρόνο για πλέξιμο.
2. Ένα εργόχειρο και ένα MP3 player είναι μια εξαιρετική άμυνα ενάντια σε έναν υπερβολικά φλύαρο συνταξιδιώτη.
3. Το πλέξιμο είναι ένας καλός φίλος. Ταξιδεύετε μόνοι σας με αυτοπεποίθηση με παρέα το πλεκτό εργόχειρο σας.
4. Μπορείτε να χειριστείτε οποιαδήποτε κατάσταση με υπομονή και χάρη αν έχετε μαζί σας το αγαπημένο σας εργόχειρο για να κρατάτε τα χέρια σας και το μυαλό σας απασχολημένα. Ο σύντροφος σας στο ταξίδι μπορεί να θέλει να επισκεφτεί το μουσείο για περισσότερο χρόνο από ότι εσείς. Το ιστορικό μνημείο που θέλετε να επισκεφθείτε ανοίγει μια ώρα αργότερα από ότι έγραφε ο ταξιδιωτικός οδηγός. Βρέχει δυνατά έτσι πρέπει να αναβάλετε προσωρινά την περιήγηση. Πάντα έχετε ένα βοηθητικό σχέδιο στην τσάντα σας.
5. Θα γνωρίσετε νέους ανθρώπους. Το πλέξιμο είναι μια δραστηριότητα που είτε ενθουσιάζει αυτούς που δεν είχαν ποτέ κάποια εμπειρία πλεξίματος, είτε ενθαρρύνει άλλους που πλέκουν να σας καλωσορίσουν στον κόσμο τους. Ήμουν στην Κίνα, ήταν πολύ γραφικά και όλες σχεδόν οι γυναίκες έπλεκαν. Ήταν σαν να μην υπήρχε το εμποδιο της γλώσσας καθόλου. Απλά καθόμασταν μαζί και πλέκαμε.

Σε περίπτωση που ταξιδεύετε με βελόνες πλεξίματος, είστε ευπρόσδεκτες να τις πάρετε μαζί σας στα ατομικά σας αντικείμενα, για τώρα τουλάχιστον σύμφωνα με τα πρότυπα ασφαλείας της Διοίκησης Ασφάλειας Μεταφορών. Στις πτήσεις στις ΗΠΑ, οι βελόνες πλεξίματος δεν θεωρούνται αιχμηρά αντικείμενα, είτε είναι από ξύλο είτε από μέταλλο. Επειδή όμως δεν ξέρετε πότε ο πράκτορας της ΔΑΜ θα αποφασίσει να λάβει πιο αυστηρά μέτρα, γι’αυτό καλό είναι να έχετε μαζί σας έναν φάκελλο με παραλήπτη τον εαυτό σας και να ταχυδρομήσετε το έργο σας στον εαυτό σας, αντί να αναγκαστείτε να το πετάξετε στο καλάθι με τα ψαλίδια, μπουκάλια και άλλα απαγορευμένα αντικείμενα.
Το ταξίδι στο εξωτερικό είναι διαφορετική υπόθεση. Όταν ταξίδευα μέσω Χήθροου, το περασμένο καλοκαίρι, έκανα την έρευνα μου πριν και έμαθα ότι δεν επιτρέπονταν οι βελόνες πλεξίματος. Αναγκάστηκα να διαβάσω κατά την διάρκεια της οκτάωρης πτήσης μου. Ελέγξτε με την αεροπορική σας εταιρία πριν το ταξίδι για να αποφύγετε τέτοια περίπτωση ασφαλείας. Αλλά πάλι, αν έχετε γνωρίσει ποτέ μια πλέκτρια, είναι πιθανότατα στον πάτο της λίστας των «απειλών ασφαλείας».

Η υπομονή είναι αρετή

Διάβασα το βιβλίο της Stephanie Pearl-Mc Phee (The Yarn Harlot) «τα πράγματα που έμαθα από το πλέξιμο... είτε το ήθελα είτε όχι», ένα ευχάριστο ανάγνωσμα, όπου εξιστορεί με χιούμορ ιστορίες του πλεξίματος και της ζωής της στο Τορόντο. H Stephanie Pearl-Mc Phee έχει γράψει επίσης το best seller "At Knit's End, Knitting Rules!" και άλλα βιβλία.
Το δεύτερο πράγμα που γράφει ότι έμαθε από το πλέξιμο είναι ότι:

«Η υπομονή είναι αρετή»

«Είναι σίγουρο ότι το πλέξιμο εμπεριέχει υπομονή. Ένα κασκώλ σε απλή πλέξη μους μιας αρχάριας, για να πάρουμε ένα απλό παράδειγμα, περιλαμβάνει περίπου δώδεκα χιλιάδες πόντους. Σαφώς, σε κάποιο σημείο, εμπλέκεται η υπομονή. Κανένα ανθρώπινο όν δεν μπορεί να επαναλάβει την ίδια κίνηση δώδεκα χιλιάδες φορές χωρίς καμία δόση υπομονής, και δεν αρχίσαμε καν να εξετάζουμε τι είδους προσπάθεια ίσψς χρειαστεί για να τελειώσετε ένα πουλόβερ ή ένα ριχτάρι. Οι περισσότερες πλέκτριες θα χαχανίζουν ηλίθια, αν ένα άτομο που δεν έχει καμία επαφή με τη φύση του πλεξίματος, ανακοινώσει ότι δεν πλέκει, γιατί δεν έχει την υπομονή γι’αυτό. Να τι έμαθα λοιπόν από το πλέξιμο:
Δεν πλέκεις επειδή έχεις υπομονή. Έχεις υπομονή επειδή πλέκεις.
Δεν είναι ότι το πλέξιμο ενδείκνειται γι’ αυτούς που είναι ήδη υπομονετικά άτομα. Η υπομονή παρέχεται σ’ αυτούς που πλέκουν σαν αρετή της βασικής φύσης του πλεξίματος.
Αν δεν πιστεύετε ότι αυτό είναι αλήθεια, σαν προτείνω να κάνετε το εξής επιστημονικό πείραμα. Πρώτα, πάρτε μια πλέκτρια. Οποιαδήποτε ενδείκνειται (αν και προτείνεται καλύτερα κάποια που είναι ευχαριστημένη με το πλεκτό που κάνει αυτή τη στιγμή, γιατί να μπλέξετε με μια πλέκτρια που παλεύει να πετύχει ένα δύσκολο σχέδιο δεν είναι μόνο άδικο, αλλά μπορεί και να αποβεί επικίνδυνο). Όταν έχετε μια, ζητείστε της να περιμένει ένα αεροπλάνο. Κάντε την αναμονή τουλάχιστον μια ώρα, και ενημερώστε την πλέκτρια ότι θα υπάρχει η σχετική αναμονή. Παρατηρήστε την. Θα βγάλει το πλεκτό της από την τσάντα και θα απασχοληθεί ευχαριστημένη ολόκληρη την ώρα, ίσως και εκφράζοντας κάποιο παράπονο όταν τελειώσει η ώρα της αναμονής. Θα είναι η προσωποποίηση της υπομονής –και όλος ο κόσμος θα νομίζει ότι οι υπομονετικοί άνθρωποι πλέκουν. Άλλωστε είναι εμφανή το πλέξιμο και η υπομονή.
Τώρα, πάρτε την ίδια πλέκτρια και ζητήστε της να περιμένει άλλη μια ώρα. Όταν βγάλει το πλεκτό της, πάρτε το από τα χέρια της (Προσοχή: αυτό μπορεί να χρειαστεί περισσότερους από έναν επιστημονες για να το κατορθώσουν). Αφού έχετε αφαιρέσει το πλεκτό, παρατηρήστε την πλέκτρια. Απογυμνωμένη από τα εργαλεία της, η ίδια πλέκτρια που επέδειξε τέτοια υπομονή, τώρα όχι μόνο θα παρουσιάσει στερητικό σύνδρομο, αλλά και μια έντονη έλλειψη υπομονής. Μπορεί να είναι ήρεμη. Μπορεί να επιχειρήσει να ξεφυλλίσει ένα περιοδικό ή ένα βιβλίο, αλλά δεν θα τα πάει και τόσο καλά. Θα εμφανίσει ανησυχία και δυσφρορία. Είναι πιθανό, ότι μια πλέκτρια που δεν έχει έμφυτη δική της υπομονή, αλλά βασιζόταν πλήρως στην τεχνητά ενεργοποιημένη υπομονή από την πράξη του πλεξίματος , να αρχίσει να πίνει, ή να γίνει ενοχλητική στους άλλους.
Με λίγα λόγια, το πείραμα θα αποδείξει την άποψή μου. Το πλέξιμο παρέχει την αρετή της υπομονής.... και χωρίς το πλεκτό μας, εμείς οι πλέκτριες είμαστε το ίδιο ανυπόμονα πλάσματα με οποιονδήποτε άλλο»

ΠΛΕΞΙΜΟ για χαλάρωση ποντο-ποντο

Ένα όμορφο άρθρο για το πλέξιμο που δημοσιεύτηκε στο Body&Mind του Vita τον 1/2008 από την Αφροδίτη Φούντα:

Το πλέξιμο επιστρέφει όχι απλώs ωs ένα ακόμα χόμπι, αλλά ως μια δημιουργική θεραπευτική απασχόληση που χαρίζει ικανοποίηση και καταπολεμά το στρεs.
Ήμουν nερίπου 10 χρονών όταν n μπτέρα μου αποφάσισε πωs είχε έρθει η ώρα να μάθω να πλέκω. Αφού μου εξήγησε τα βασικά, μου έδωσε δύο βελόνεs και ένα χοντρό μάλλινο νήμα και κάπωs έτσι ξεκίνησα να ψτιάχνω το πρώτο μου κασκόλ.Ίσωs επειδή έχανα συνέχεια τoυς πόντουs και το κασκόλ έμοιαζε με δίχτυ, παράτησα πολύ γρήγορα το νέο μου χόμπι. Μεγαλώνονταs, κατάλαβα πωs το πλέξιμο δεν είναι για μικρά παιδιά - τουλάχιστον όχι για όλα. Εδώ και λίγο καιρό, ωστόσο, «πιάνω» τον εαυτό μου να λιγουρεύεται χειροποίnτα πλεκτά με μια μικρή δόση ζήλιαs για όσεs μπορούν να τα φτιάχνουν μόνεs τous. Κάνονταs μια πρόχειρη έρευνα στο Διαδίκτυο, ανακάλυψα ότι δεν είμαι n μόνη που νιώθω τnv ξαφνική επιθυμία να περνάω τα βράδια μου με δυο βελόνεs στα χέρια. Διάσημοι ηθοποιοί του Χόλιγουντ, από τnv ΤΖούλια Ρόμπερτs, τnv Κάμερον Ντίαζ και τη Σάρα ΤΖέσικα Πάρκερ έωs τον... Ράσελ Κρόου, το έχουν ρίξει στο πλέξιμο.Ύστερα από τρειs περίπου δεκαετίεs έντοvns αμφισβήτnσπs πpos όλα αυτά τα είδη χειροτεχνίαs, που υποτίθεται πωs αποτελούσαν τροχοπέδη για τn γυναικεία χειραφέτnσn, το πλέξιμο απενοχοποιείται και επιστρέφει στη μόδα. Χιλιάδεs είναι οι δικτυακοί τόποι που αναψέρονται στις βελόνεs και τα νήματα, άφθονα τα σχετικά περιοδικά και τα βιβλία -κυρίωs τα ξενόγλωσσα- και πάρα πολλέs οι γυναίκεs που συσπειρώνονται μέσω του Διαδικτύου για να ανταλλάξουν συμβουλέs και εμπειρίεs γύρω από τα πλεκτά τous. Πρόκειται απλώs για μια μόδα που θα ξεθυμάνει ή μήπωs τελικά το πλέξιμο συμβολίζει για πολλούs κάτι περισσότερο;
Μάθε τέχνη
Το να μπορείs να πλέκειs ρούχα ή μικροαντικείμενα σημαίνει ότι αυτόματα απαλλάσσεσαι από την «τυραννία» τns μόδαs. - Αντί να λιώνειs τιs σόλεs σου ψάχνονταs μάταια για το ιδανικό πουλόβερ, το δnμιουργείs εσύ η ίδια. Με την ίδια λογική, μπορείs να φτιάξειs κασκόλ, τσάντεs, σκουφάκια, πορτοφολάκια και ό, τι άλλο σου αρέσει. Επιπλέον, με το πλέξιμο κάνειs και οικονομία! Ακόμα και ένα πουλόβερ μnχανήs, για παράδειγμα, κοστίζει ακριβότερα από ένα «σπιτικό», ιδιαίτερα αν είναι φτιαγμένο από πολύ καλήs ποιότnταs μαλλί ή νήμα. Εξάλλου, το δικό σας χειροποίητο πλεκτό δεν πρόκειται να ... φθαρεί τόσο γρήγορα όσο ένα έτοιμο, όσο σκληρή χρήση και να του κάνετε. Αν δεν έχετε πειστεί ακόμη, σκεφτείτε τα ξεχωριστά και πρωτότυπα δώρα που θα μπορείτε να κάνετε στα αγαπημένα σας πρόσωπα.
Το πλέξιμο βλάπτει σοβαρά... τις κακέs συνήθειεs
Σκεφτείτε πόσο μπορεί να σας βοηθήσει το πλέξιμο στην προσπάθειά σας να κόψετε ή να μειώσετε το κάπνισμα. Ένα από τα βασικά προβλήματα των καπνιστών που βρίσκονται στο στάδιο τns απεξάρτησης είναι το πώs θα απασχολήσουν τα χέρια τους. Το πλέξιμο αποτελεί σίγουρα μια πιο δημιουργική και θηλυκή λύση από ό,τι το κομπολόι... Εξίσου θα ωφεληθείτε αν θέλετε να περιορίσετε τις συστηματικές επιδρομές στο ψυγείο. Είπαμε, το πλέξιμο κρατά χέρια και μυαλό απασχολημένα.

Όταν το πλέξιμο ήταν ανδρική τέχνη

Σήμερα σπάνια βλέπεις κάποιον να πλέκει. Οι γιαγιάδες, οι πιο πιθανοί ύποπτοι, βγάζουν εφημερίδες ή περιοδικά από την τσάντα τους, αντί για τα κουβάρια του μαλλιού, καθώς περιμένουν το τραίνο ή το λεωφορείο. Και τα ακουστικά αφθονούν στις νεότερες γυναίκες. Το μόνο άτομο που ξέρω να πλέκει δημόσια είναι ένας άνδρας. Και παρόλο που φαίνεται να αγνοεί την κριτική, οι φίλοι του τείνουν να δικαιολογούν αυτό που γενικά είναι παραδεκτό σαν περίεργη και ανάρμοστη συμπεριφορά.
Όταν ήμουν στο δημοτικό σχολείο, κατά τη διάρκεια του 2ου Παγκόσμιου Πολέμου, όμως, όλοι έπλεκαν -συμπεριλαμβανομένων και του διευθυντή, του δάσκαλου, και όλης της ποδοσφαιρικής ομάδα. Πλέκαμε τετράγωνα 9 ιντσών, τα οποία κάποιος άλλος τα ένωνε για να κάνει κουβέρτες και κασκώλ για του Βρεττανούς στρατιώτες. "Πλέκοντας για την Βρεττανία", ονομαζόταν. Οι ξύλινες βελόνες ήταν μεγάλες και χονδροκομμένες, δεν κάναν για τίποτε άλλο. Ήταν μια μηχανική ενασχόληση δυο καλή-δυο ανάποδη, όπως το να βοηθάς στο κοτέτσι ή να φτυαρίζεις το χιόνι. Αλλά ήταν καιρός πολέμου τότε, έτσι όλοι κάναμε επιπλέον πράγματα.
Στον τοίχο της βιβλιοθήκης του σχολείου υπήρχε κρεμασμένη μια φωτογραφία με τα γήπεδα που είχαν φυτρώσει με στάχυα την εποχή του 2ου Παγκόσμιου Πολέμου. Δεν είχαμε χρεωθεί όπλο, ούτε διδαχτήκαμε να πυροβολούμε ή να περματάμε με βηματισμό όπως οι πατεράδες μας. Το Περλ Χάρμπορ ήταν μερικούς μήνες μακριά, και δεν είχαμε προετοιμαστεί να κάνουμε τίποτε ακόμη.
Μερικά αγόρια είχαν παθιαστεί και έπλεκαν τεράστια μονοκόματα κασκώλ 12 ιντσών για τον εαυτό τους. Αλλά οι περισσότεροι ήμασταν ευχαριστημένοι να ξεπετάξουμε 1-2 τετράγωνα τη φορά και να πετάξουμε το πλεκτό στον κάδο. Δεν ξέρω ποιός προμήθευε το μαλλί.
Δεν θεωρούσα πλέξιμο αυτό που κάναμε. Φαινόταν τόσο άτσαλο σε σύγκριση με αυτό που έκανε η «θεία» Μάργκαρετ, η δεύτερη γυναίκα του παππού μου. Μια κομψή διαζευγμένη στην ηλικία της μητέρας μου, ήταν η πλέκτρια της οικογένειας – γνωστή για την ικανότητα της να φτιάχνει τον αστράγαλο μιας κάλτσας βλέποντας ταινία στο σινεμά. Έπλεκε δικά της σχέδια για τους άνδρες της οικογένειας. Ποτέ δεν έφτιαχνε απλά ένα ζευγάρι κάλτσες, μονόχρωμες. Αν χρησιμοποιούσε ένα χρώμα, τότε θα υπήρχαν πλεξούδες να αναρριχώνται στα πλάγια, όπως τα φασόλια γύρω από έναν πόλο, ή κάποιο άλλο σχέδιο.
Οι περισσότερες από τις κάλτσες της αποτελούνταν από πολλά χρώματα: γκρι και κίτρινα καρώ πάνω σε ένα μαύρο πεδίο ήταν το σχέδιο που έκανε για μένα. Μερικές είχαν εικόνες επάνω: βάρκες, καπέλα, ένα ποτήρι με ένα άχυρο και ένα κεράσι πάνω. Όταν φορούσες αυτές τις κάλτσες, ήξερες ότι έιχες κάτι εξαιρετικό και πρόσεχες να τις κρατάς ίσιες. Για να μην σακκουλιάζουν, φορούσες καλτσοδέτες.
Μέχρι την άνοιξη του 1942, δεν είχαμε μόνο τάγματα εργασίας –εγώ ήμουν στην εξωτερική συντήρηση, που ήταν πολύ καλύτερα από το τάγμα του κάρβουνου- αλλά ήμασταν επίσης σε πίνακες αναμονής για σίτηση και ατμό. Το αέριο, η ζάχαρη, το κρέας και πολλά άλλα πράγματα είχαν μειωθεί. Το να πηγαίνω από το σπίτι στη Φιλαδέλφια στο σχολείο έξω από την Βοστώνη και πίσω στο σπίτι, ήταν δυο φορές πιο δύσκολο εξαιτίας όλων αυτών των στρατιωτών και ναυτών , που ταξίδευαν στα τραίνα.
Ο επόμενος χρόνος ήταν ακόμη πιο δύσκολος. Υπήρχαν παρωδίες αεροπορικών επιδρομών, αρκετά ρεαλιστικές για να ληφθούν σοβαρά, επειδή υπήρχε κοντά μια μεγάλη στρατιωτική βάση. Εντοπίζαμε αεροπλάνα πό τη στέγη του σχολείου (ήταν πάντα συναρπαστικό να είσαι επάνω στη στέγη) και τηλεφωνούσαμε για την προέλευση τους και την κατά προσέγγιση θέση τους. Με υποβρύχια να έχουν θεαθεί από την Ανατολική Ακτή, η ιδέα των γερμανικών αεροπλάνων να βομβαρδίζουν το σχολείο έμοιαζε πολύ λίγο παράλογη.
Και ήταν και όλοι οι βαθμοφόροι, οι καπετάνιοι και οι ανώτεροι, που επέστρεφαν από το μέτωπο με άδεια, ηρωικοί με τις στολές τους. Ο πόλεμος σήμαινε να οδηγείς το αυτοκίνητο γρήγορα διασχίζοντας το γήπεδο, ή να ξυπνάς στη μέση της νύχτας και να κατεβαίνεςι κάτω στο υπόγειο με τις πυτζάμες σου, την ρόμπα και τις παντόφλες, κρατώντας την αναπνοή σου στο σκοτάδι και ακούγοντας τον δυσοίωνο ήχο των αεροπλάνων.
«Το πλέξιμο για τη Βρεττανία» έγινε αρκετά ανταγωνιστικό. Ποιός μπορούσε να πλέξει πιο γρήγορα, ή να κάνει το μακρύτερο κασκώλ, ή να κάνει τον περισσότερο θόρυβο με τις βελόνες του; Αρκετοί από μας πήραν το πλέξιμο στα σοβαρά και εφτιαχναν κάλτσες, πουλόβερ και καπέλα. Πλέκαμε στο κρεββάτι αφού σβήναν τα φώτα, και μερικοί από μας ακόμη πιο κρυφά στο παρεκκλήσι. Τελικά ο δάσκαλος αναγκάστηκε να λάβει μέτρα για να περιορίσει τη δραστηριότητα.
«Το πλέξιμο για τη Βρεττανία» ήταν μια διαφυγή από τις πιο σοβαρές δουλειές. Υποψιάζομαι, ίσως θεραπευτικό, μια εποχή που η ζωή είχε γίνει τόσο μπερδεμένη. Αλλά κανένας ποτέ δεν θεώρησε περίεργο ότι ένα σχολείο με 200 παιδιά θα έπρεπε να είναι απασχολημένο ξοδεύοντας τις ώρες με τέτοια δραστηριότητα.
Και βεβαίως κανένας ποτέ δεν δήλωσε ότι ήταν ανάρμοστο για μας να κάνουμε «γυναικεία» δουλειά. Αυτο το ζήτημα, σε εκείνη την εποχή υποτιθέμενης κατοχής, ποτέ δεν προέκυψε.

Πηγή: άρθρο της "the christian science monitor" στην έκδοση της 05/12/ 1997 από τον Clinton W. Τrowbridge

Η σημειολογία του πλεκτού -Άρθρο στο Βήμα από την Πατρίτσια Αδαμοπούλου

Τα τελευταία χρόνια συναντάει κανείς όλο και λιγότερες γυναίκες να πλέκουν. Τα σχέδια για πλεκτά, που άλλοτε κατελάμβαναν σταθερό και εκτεταμένο τμήμα των γυναικείων περιοδικών, εμφανίζονται πλέον μόνο περιστασιακά και περιορισμένα. Και τα καταστήματα μαλλιών έχουν μειωθεί σημαντικά. Τα αίτια είναι ευδιάκριτα: ο γυναικείος χρόνος έχει ανακατανεμηθεί. Και η τεχνολογία, προσφέροντας έτοιμα και φθηνά πλεκτά, αναιρεί τη χρηστικότητα της ενασχόλησης.
Ωστόσο επιβιώνει ένας μικρός αλλά δυναμικός πυρήνας από ρέκτριες του είδους. Από μιαν άποψη μοιάζουν με τα παλιά μυστικά τάγματα: αναγνωρίζονται μεταξύ τους με σημάδια, ανεπαίσθητα στους τρίτους. Ετσι, π.χ., το χειροποίητο μάλλινο ή η σακούλα από τα μετρημένα καταστήματα μαλλιών που απέμειναν είναι κάτι σαν τα νεύματα και τα χαρακτηριστικά δαχτυλίδια μελών περιωνύμων στοών. Και μετά την αναγνώριση ακολουθεί η επικοινωνία με τη χρήση του καίριου κώδικα, χωρίς περιστροφές: «Με νούμερο τρία το πλέξατε;», «Τον πόντο τον πιάνετε από πίσω;», «Ρίχνετε τους πόντους του μανικιού από τη μασχάλη;».
Οι ρέκτριες του πλεκτού είναι σαν τους γνήσιους και παθιασμένους χαρτοπαίκτες: η χρηστική πλευρά της ενασχόλησης αποτελεί απλώς την πρόφαση. Στην ουσία, πλεκτό και τράπουλα είναι μεγέθη σοβαρά. Γιατί με αυτά διαχειρίζεται κανείς την αμηχανία και τον χρόνο του.
Το πλεκτό έχει δύο βασικά στοιχεία γοητείας: τον κόμπο και το ξήλωμα.
Οταν πλέκεις, δοκιμάζεις μιαν αίσθηση κυριαρχίας. Το νήμα από το κουβάρι ξετυλίγεται ανάμεσα στα δάχτυλά σου και είναι ατέλειωτο. Αφού και να κοπεί, και να τελειώσει, εσύ μπορείς να εξασφαλίσεις τη συνέχεια. Και γι' αυτό αρκεί ένας κόμπος. Το πλεκτό τι άλλο είναι από την αποκρυστάλλωση των δικών σου κινήσεων με τις βελόνες; Αλλά και όποιους συνδυασμούς και όποια σχέδια και αν ακολούθησες, μπορείς εύκολα να τα αναιρέσεις. Μπορείς με μια κίνηση να τα ξηλώσεις. Στο πλεκτό εσύ όλα τα ορίζεις.
Πλέκοντας νιώθεις αχνά ότι ίσως και να εκτελείς μιαν αρχέγονη τελετουργία· ότι είσαι λίγο Μοίρα, λίγο Λάχεσις, λίγο Κλωθώ, λίγο Ατροπος. Αλλά και λίγο Αριάδνη και λίγο Πηνελόπη. Και κάπου στο βάθος θα ήθελες και η ζωή σου να ήταν σαν την εξουσία που ξετυλίγεται ανάμεσα στα δάχτυλά σου. Να τη χειρίζεσαι άνετα. Και να αρκεί ένας κόμπος για να ξορκίσει το τέλος της. Και να μπορούσες να τη διατρέχεις πίσω μπρος σαν το νήμα. Να κάνεις σωτήριες αναδρομές στο παρελθόν. Οπως η Αριάδνη με τον μίτο της που κατέγραψε ανελίξεις, στροφές και αδιέξοδα. Γιατί μόνο άμα πιάσεις το νήμα αντίστροφα, προς τα πίσω, βγαίνεις από τον Λαβύρινθο. Και να έχεις άπειρες δυνατότητες συνδυασμών. Να διακινδυνεύεις πλέξεις, εμπλοκές και σκέρτσα. Και αν κάτι πάει στραβά, να ξηλώνεται. Να τραβάς την κλωστή, να ξαναμαζεύεις το κουβάρι και ο χρόνος που έτρεξε να σβήνει. Να ρίχνεις πάλι τους πόντους και να ξαναρχίζεις από την αρχή. Και η Πηνελόπη άλλωστε κάτι ανάλογο επιθυμούσε: να αναιρέσει τον οδυνηρό χρόνο απουσίας και μοναξιάς. Θα καθόταν τότε τη νύχτα μπροστά στο ανοιχτό παράθυρο και κοιτώντας τη θάλασσα θα μάζευε αργά το κουβάρι ξηλώνοντας ό,τι είχε πλέξει την ημέρα. Για να δοκιμάσει την επομένη άλλες εκδοχές και άλλες δυνατότητες.
Το πλέξιμο όμως έχει και ένα άλλο πολύ καθοριστικό χαρακτηριστικό: αυτός που πλέκει κατέχεται από μιαν έρρυθμη σπουδή. Πλέξιμο νωχελικό και ασύνδετο δεν γίνεται. Οπως δεν γίνεται χορός με χορευτή που δοκιμάζει αργά τα βήματα και τραγούδι με τραγουδιστή που αρθρώνει σπαστά τις νότες.
Ο μέσος ρυθμός των κινήσεων που κάνει εκείνος που πλέκει είναι περίπου εξήντα στο λεπτό. Οσοι πάνω κάτω και οι χτύποι της καρδιάς. Είναι πιθανόν λοιπόν η έλξη του πλεξίματος να οφείλεται σε ό,τι ακριβώς επισημαίνει ο Ντέσμοντ Μόρις στο βιβλίο του «Ο γυμνός πίθηκος»: ο άνθρωπος καταγράφει απαράγραπτα στη ζωή του τη ρυθμική ανάμνηση από τους χτύπους της καρδιάς της μητέρας του που άκουγε κατά την κυοφορία του. Αυτός ο ρυθμός συνδέεται συνειρμικά με την παραδείσια ευδαιμονία της ύπαρξής μας μέσα στη μήτρα και γι' αυτό έχει σταθερά κατευναστική επίπτωση στον ψυχισμό μας. Αυτός είναι ο λόγος που η συντριπτική πλειονότητα των γυναικών, ακόμη και εκείνες που είναι αριστερόχειρες, κρατάνε το μωρό τους πάνω στο αριστερό μέρος του σώματός τους: για να ηρεμεί ακούγοντας τους παλμούς της καρδιάς τους. Αυτός είναι ο λόγος που νανουρίζουμε τα μωρά στον ίδιο ρυθμό. Ή που, όταν θέλουμε να κατευνάσουμε την ανασφάλειά μας, καταφεύγουμε σε επαναλαμβανόμενες στερεότυπες κινήσεις που μοιάζουν και παραπέμπουν σε έναν τεχνητό καρδιακό ρυθμό. Γι' αυτό αιωρούμαστε στα πόδια μας, βηματίζουμε πάνω κάτω ή χτυπάμε ρυθμικά τα δάχτυλά μας. Και με το πλέξιμο κάνουμε κάτι παρόμοιο. Εντασσόμαστε σε μια σειρά πανομοιότυπων κινήσεων που ανελίσσονται με τον ρυθμό των καρδιακών παλμών.
Ωστόσο υπάρχει και κάτι ακόμη: αυτός που πλέκει βρίσκεται σε μια παράδοξη μεταιχμιακή κατάσταση. Είναι παρών και απών συγχρόνως. Πλέκει γρήγορα, πιθανόν να ακούει, αλλά σωπαίνει. Βιώνει τον χρόνο του αυτονομημένο. Σαν να πλέει μέσα στους γύρω του θορύβους προφυλαγμένος στο ασφαλές όστρακο ενός δικού του ρυθμού. Αυτός που πλέκει μοιάζει να έχει καταληφθεί από τη φορά μιας αέναης κίνησης. Και είναι σαν ένας παράξενος δερβίσης που αντί να στροβιλίζεται κουνάει τις βελόνες του. Οι κατά πλεκτόν σαλοί δεν έχει σημασία τι πλέκουν. Πουλόβερ, σάλι ή καλτσάκια. Γιατί εντέλει πλέκουν πάντοτε το ίδιο πράγμα: δυνατά ιστία. Κρατάνε τις βελόνες σαν παράξενα κουπιά και αποπλέουν πλέκοντας.
Γι' αυτό και το πλέξιμο και τα χαρτιά μοιάζουν. Είναι τα νηπενθή ­ τα αντίδοτα στη λύπη όταν ο χρόνος γίνεται δύσκολος. Οταν είναι πολύ λίγος για να αλλάξεις τη ζωή σου και πολύ μακρός για να την υπομείνεις. Τώρα που έρχονται γιορτές, το πλεκτό έχει κι αυτό τη θέση του. Μπορείτε να το κρεμάσετε στο χριστουγεννιάτικο δένδρο σαν σωστική λέμβο. Οταν η εορταστική ετερονομία αφήσει επικίνδυνα απόνερα κατάθλιψης και ανίας, το πλεκτό θα είναι χρήσιμο. Μπορεί όμως και να μη σας χρειασθεί. Αλλωστε η ζωή είναι σαν το πλεκτό. Εχει την ανάποδη αλλά έχει και την καλή.

Καπνιστής πλέκει για να κόψει το τσιγάρο

Αποφασισμένος να το κόψει, ένας καπνιστής βάζει την νευρωτική ενέργεια του σε καλή χρήση –πλέκοντας πάνω από 1000 σκουφάκια για μαθητές και κοινοφελείς οργανισμούς.
«Ήξερα ότι έπρεπε να κάνω κάτι με τα χέρια μου» λέει ο 65χρονος Robert Perkins από το Lyndon.
Άρχισε στην ηλικία των 11 και προσπάθησε να το κόψει άπειρες φορές. Τον προηγούμενο Μάρτιο, δοκίμασε ξανά, αυτή τη φορά με τη βοήθεια ενός «Knifty Knitter», μιας συσκευής πλεξίματος για αρχάριους.
Πολύ γρήγορα έπλεκε σκουφάκια και τα χάριζε στους μαθητές των Newark, Sutton, Burke, Sheffield και Wheelock και στο πρόγραμμα «Head Start» του Lyndon, καθώς επίσης και στο προσωπικό και στους πελάτες του Riverside Life Enrichment Center, που παρέχει υπηρεσίες ημερήσιας φροντίδας σε ηλικιωμένους.
Δεν έχει κόψει εντελώς το κάπνισμα ακόμη - το έχει ελλατώσει σε δυο τσιγάρα την ημέρα- αλλά λέει ότι θα το κόψει εντελώς μέχρι την Τρίτη. Αλλά δεν θα σταματήσει το πλέξιμο.
Λέει ότι πάντα θα υπάρχει ανάγκη για έναν ζεστό σκούφο.

Associated Press - December 29, 2007 12:45 PM ET

To πλέξιμο σαν δημόσια τέχνη 2

Η Knitta άρχισε τον Αύγουστο του 2005, όταν oι μελλοντικές Knittas συζητούσαν την απογοήτευση σχετικά με ημιτελή πλεκτά έργα: τα μισά πλεκτά πουλόβερ και τις μπάλες του νήματος που σκονίζονταν. Εκείνο το απόγευμα, έπλεξαν το πρώτο τους πόμολο πόρτας. Τότε τους ήρθε η ιδέα … μια ομάδα knitters, που θα βομβαρδίσει το κέντρο της πόλης με ζωντανά, πλεκτά έργα τέχνης, τα πάντα τυλιγμένα γύρω από οτιδήποτε, από τις φιάλες ζύθου για τις εύκολες νύχτες μέχρι σε δημόσια μνημεία και στήλους κοινής χρήσης στις πιο φιλόδοξες εκδρομές. Με ένα μίγμα από λαθραίες και γκανγκστερικές κινήσεις -η Knitta γεννήθηκε! Σήμερα, η Knitta είναι μια ομάδα από κυρίες όλων των ηλικιών, όλων των εθνικοτήτων, και… φύλων.Πλεκτά έργα τους μπορείτε να συναντήσετε στα πιο απίθανα μέρη: Στην Αμερική, στον Σαλβαδόρ, στο Παρίσι, στο Μόντρεαλ, ακόμη και στο Σιννικό Τείχος!

Το πλέξιμο σαν δημόσια τέχνη

Δεν είναι οφθαλμαπάτη η φωτογραφία, αυτό το δένδρο πράγματι φοράει πουλόβερ.
Γύρω-γύρω από τον κορμό του έχει ένα τεράστιο τρελό κάλυμα φτιαγμένο από κομμάτια πλεκτού που πλέχτηκαν από κατοίκους και επισκέπτες. Φυλαχτά καλής τύχης είναι κρεμασμένα στο πλεκτό. Το πλεκτό έχει επίσης τσέπες, που μέσα τους μπορείς να βρεις οικογενειακές φωτογραφίες, ποιήματα, και ανέκδοτα.

Το έργο τέχνης σ΄αυτό το χωριό του νοτιοδυτικού Οχάιο, που είναι γνωστό για τα εικαστικά του, έχει γίνει θέμα συζήτησης και φωτογράφησης.

«Αυτό που το μεταφέρει σε άλλο επίπεδο, είναι η κοινωνικότητα», λέει η καλλιτέχνης Κορνηλία Μπαρβρακτάρογλου, που ξεκίνησε το έργο αυτό. «Οι άνθρωποι τo απολαμβάνουν πραγματικά. Έρχονται από άλλα μέρη για να βγουν φωτογραφία με το δένδρο. Προσθέτουν πράγματα στις τσέπες του».

Πλέξιμο, μόδα και ψυχοθεραπεία μαζί

Δεν είναι μόνο ότι όλο και περισσότερεs γυναίκεs (και πολλοί άνδρες όλων των ηλικιών αναζη- τούν κουβάρια από αγνό, παρθένο μαλλί και βελόνεs σε όλα τα μεγέθη με μανία, και ότι ανάμε- σά τουs συγκαταλέγονται και διασημότητεs όπωs η Μαντόνα, η Κάμερον Ντίαζ, η Τζουλιάν Μουρ, η Γκόλντι Χον, η Χίλαρι Σουόνκ, η Σάρα Τζέσικα Πάρκερ. Είναι ότι τώρα που η συγγραφέas Κέιτ Τζέικομπs έγραψε το πρώτο τns μυθιστόρημα για ένα μαγαζί με νήματα και βελόνεs στη Νέα Υόρκη, κέντρισε το ενδιαφέρον τηs Τζούλια Ρόμπερτs, που ανήκει κι εκείνη σε γκρουπ πλεξίματοs, η οποία δήλωσε ότι θέλησε να αναλάβει την παραγωγή για να μεταφέρει το βιβλίο στη μεγάλη οθόνη.
Αλλωστε, η Τζούλια Ρόμπερτs ήταν από τις πρώτεs που διάβασαν το «The Friday night knitting club», το βιβλίο που φρόντισε να τns στείλει προσωπικά η Τζέικομπs, η οποία μέχρι πρότινοs συνεργαζόταν με περιοδικά και τώρα δεν προλαβαίνει να δίνει συνεντεύξειs και να ετοιμάζει περιοδεία στην Αμερική και τον Καναδά. Και το πλέξιμο; Τι σχέση μπορεί να έχει με τη λογοτεχνία και τον κινηματογράφο;
«Το πλέξιμο είναι παντού» λέει. «Οι φίλεs μου πλέκουν κι εγώ πλέκω. Είναι κάτι που αντιμετωπίζουμε με μεγάλη νοσταλγία. Ετσι όπωs έχουν γίνει τα πράγματα, οι άνθρωποι κοι- τούν τις παλιέs, καλέs ημέρεs για να ανακαλύψουν σταθερέs αξίεs. Η γιαγιά μου έπλεκε, όπωs πλέκει σήμερα η αδερφή μου. Εγώ ανακάλυψα τη μαγεία του πλεξίματοs ωs ενήλικη».
Και αν αναρωτιέστε τι πλέκει η νέα γενιά, θα εκπλαγείτε αν μάθετε ότι φτιάχνουν από θήκεs για τα κινητά τουs τηλέφωνα αλλά και για τα iPods τουs, μέχρι κάλτσεs, πορτοφόλια, καπέλα, πλεκτά καλώδια. Μαλλιά κοuβάρια δηλαδή. Οπωs εξηγεί η Κέιτ Τζέικομπs, «το καλό με το πλέξιμο είναι ότι ακόμη κι αν παρατήσειs αυτό που έχειs ξεκινήσει, δεν υπάρχουν προθεσμίεs, οπότε μπορείs κάλλιστα να αρχίσειs κάτι και μετά να το αφήσειs στην άκρη μέχρι να ξαναβρείs τη διάθεση και τον χρόνο».
Η ποικιλία πλέον στα είδη πλεξίματοs είναι τεράστια με έμφαση στα πολυτελή νήματα. «Στο παρελθόν, στην εποχή των γιαγιάδων μαs, οι γυναίκεs δεν έπλεκαν κασμιρένιεs κάλτσεs αλλά πρακτικέs κάλτσεs για τον σύζυγο και τα παιδιά. Τώρα όλα έχουν να κάνουν με το να δημιουργήσειs ελεύθερο χρόνο για να πλέξειs κάτι πολυτελέs. Εί ναι ένα είδοs αποπλάνησηs».
Στο πλέξιμο όλα επιτρέπονται. Και τα διαλείμματα, και τα λάθη. Και επιπλέον είναι και για άντρεs, με αρκετέs διασημότητεs, όπωs ο Ράσελ Κρόου, να πλέκουν κασκόλ και πουλόβερ σαν ένα είδοs ψυχοθεραπείαs. Στην Αμερική μόνο υπάρχουν 38 εκατομμύρια ερασιτέχνεs και... επαγγελματίεs φαν, με το πλέξιμο να βρίσκεται στη δεύτερη θέση των δημοφιλέστερων χόμπι (πρώτη είναι η κηπουρική). Ο λόγοs; Καταπολεμά το στρεs, βγάζει τη δημιουργικότητα που κρύβουμε μέσα μας, λειτουργεί σαν φάρμακο, σου δίνει μια αίσθηση ολοκλήρωσηs και κατά- κτησηs, σε φέρνει σε επαφή με τον εαυτό σου. Είναι η νέα γιόγκα. Προσφέρεται και για τουs μαθnτέs. Διδάσκεται και σε ορισμένα ιδιωτικά σχολεία καθώs όπωs λένε, μέσα από το πλέξιμο, μαθαίνει κανείς μαθηματικά, αυτοσυγκέντρωση, δεξιοτεχνία. Οπωs λέει και η ιδρύτρια τns ομά- δαs πλεξίματοs Stitch 'η 'Bitch, Μπρέντα Τζάνιs, «Kaνείς δεν πλέκει επειδή είναι τηs μόδαs ή επειδή το λένε τα περιοδικά ή επειδή το κάνει η Τζούλια Ρόμπερτs. Πλέκουν επειδή είναι διασκεδαστικό. Και συνεχίζουν να πλέκουν επειδή όταν το αρχίσεις, δεν μπορείs να σταματήσειs. Αυτό είναι και το μοναδικό του μειονέκτημα. Το πλέξιμο είναι εθιστικό». Καλού κακού, αγοράστε ένα ζευγάρι βελόνεs. Το Νο 7 ενδείκνυται για το ξεκίνημα.
Της ΣΑΝΤΥΣ ΤΣΑΝΤΑΚΗ
H KAΘHMEPINH 20-1-2007

Πρόσκληση για πλέξιμο από την Benetton

Κάποτε αποτελούσε αγαπημένη συνήθεια των γιαγιάδων μας, όταν μαζεύονταν στις αυλές ή στα σαλονάκια και συνόδευαν την «κοινωνική κριτική» με πολύ…πλέξιμο. Τώρα, θα μου πείτε «εμάς τι μας ενδιαφέρει»; Ακόμα και οι γιαγιάδες μας έχουν πάψει πλέον να ασχολούνται με τέτοια «μπανάλ» σπορ. Κι όμως. Η μόδα κύκλους κάνει. Η τάση ξεκίνησε από το εξωτερικό πριν 2-3 χρόνια, όταν πολλές celebrities έφυγαν τότε μπροστά από το φακό και αποσύρθηκαν σε μία γωνιά για να συνεχίσουν το πλεκτό τους. Julia Roberts, Uma Thurman, Sarah Jessica Parker, Catherine Zeta Jones είναι μερικές από τις σταρ που έχουν πλέξει …χιλιόμετρα κασκόλ!
Και επειδή δεν υπάρχει τίποτα πιο ωραίο από το να μοιράζεσαι κάτι με φίλους, η Benetton σας προσκαλεί να συμμετάσχετε στο Knitting Friends! Ένα knitting kit, γεμάτο χρώμα, που μπορείτε να κάνετε δώρο και στους φίλους σας και να περάσετε όλοι μαζί τα χειμωνιάτικα σαββατοκύριακα - και όχι μόνο - πλέκοντας κασκόλ ο ένας για τον άλλο.
Και πού ξέρετε… κάπως έτσι ξεκίνησε και η Giuliana Benetton…

Πηγή Reporter.gr
21/02/2008 12:00 πμ